Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Pamiętasz tę kawiarnię,

gdzie było nam jak w niebie?

Słowa - trochę niezdarne,

wyrzucaliśmy z siebie.

 

Choć w dal ulatywały,

w sercu jakieś utkwiło.

Godziny upływały,

a nam się nie spieszyło.

 

Prawda! Była tak mała,

jak być winna z imienia.

Nasza miłość szukała

zimowego schronienia

tam, gdzie mróz namalował

na brudnej szybie kwiaty.

Na stoliku królował

czajniczek do herbaty

i puste filiżanki.

A miedziaki w kieszeniach.

Kpiący uśmiech barmanki

mówiący: Do widzenia!,

przepływał nad głowami.

- Niepotrzebnie się trudzi!

Przecież byliśmy sami,

w tym miejscu pełnym ludzi.

 

Mijały długie lata.

Już tej kawiarni nie ma.

Los wciąż figle nam płata,

do zwady dając temat.

Drogą pełną wybojów

idziemy obok siebie.

Gdy huśtawka nastrojów

unosi mnie lub Ciebie

ziąb jakiś serca chłodzi.

Nim je ciepło ogarnie,

pośród pragnień się rodzi:

Wspomnij naszą kawiarnię...

 

31.08.2012

 

 

* … jak winna być z imienia - „ kawiarnia nazywała się „Koliber”. Już nie istnieje.

 

 

Goście

Odwiedza nas 69 gości oraz 0 użytkowników.