38 odwiedzających,  1 dzisiaj

Kiedy czerwiec – ten pamiętny,

zmieniał u nas rządów formy,

gość się zjawił, co był chętny

zafundować nam… reformy.

Wyprzedając to i owo,

nie uzyskał wielkiej kasy.

Twierdził jednak, że chce zdrowo

lud wprowadzać w nowe czasy.

 

Pan X zajął się chorymi,

starcom czynił obietnice,

i jak król z usty krzywymi

kraj podzielił na dzielnice.

Zdziwiony bywał niezmiernie,

iż ludzie tego nie chcieli.

Mocodawcom służył wiernie;

za to stolec wziął w Brukseli.

 

Dziś z cienia reformy daje

ten, kto mając zawsze rację

obiecuje wszystkim raje

i… przyprawia o frustracje.

Zawsze słuszne ma poglądy

i jasną wizję przyszłości.

Wie kto winien. Leczy sądy.

Jest strażnikiem moralności.

 

Powiem szczerze, że mnie nudzą

wieczne waśnie o reformy.

Czy się w nich upiory budzą,

polityczne rodząc sztormy?

Lecz przyznaję: Swoją drogą,

słusznym wciąż cel władców grupy.

Majtki nam się przydać mogą!

Ciągłe tyle jest do ….

 

07.07.2018

 

** Reformy – według słownika języka polskiego:

– (1) zmiana lub szereg zmian w jakiejś dziedzinie życia, w strukturze organizacji lub sposobie funkcjonowania jakiegoś systemu, mające na celu ulepszenie istniejącego stanu rzeczy;

– (2) dawniej majtki damskie z długimi nogawkami.

** król z usty krzywymi – Bolesław Krzywousty

** Czy się w nich upiory budzą – „Gdy rozum śpi budzą się upiory”, to jedna z grafik Francisca Goi z cyklu „Kaprysy” będących satyrą na społeczeństwo hiszpańskie z końca XVIII w. Grafika ta jest autoportretem artysty, którego głowa spoczywa na biurku, na którym leży porzucona kartka i pióro. Artysta atakowany jest przez upiory.

** Ciągłe wiele jest do …. – masz prawo Czytelniku do własnej oceny bieżącej sytuacji politycznej i gospodarczej. Na mnie ogromne wrażenie wywarły słowa Edwarda Gierka, wygłoszone na XI Plenum KC PZPR 4 września 1971 r.: „Aby Polska rosła w siłę, a ludzie żyli dostatniej”. Gdy zaczynała się każda kolejna epoka w naszych dziejach, bardzo na to liczyłem. Ale… I tu Drogi Czytelniku odsyłam Cię do mojego wiersza „Złudzenia utracone”.