Kiedy niewiele miałem lat,
w fantazjach widywałem
za horyzontem inny świat;
tego jeszcze nie znałem.
W nim książę całus żabce słał,
by znów była królewną.
Osiołek przy dwóch żłobach stał,
a minę miał niepewną.
Gdy miał pokonać rycerz chwat
smoka na Szklanej Górze
dziewczyna mu rzucała kwiat
– piękną czerwoną różę.
I pewnym byłem, że tam śpi
słońce, nim rano świeci,
zaś gwiazdki mają piękne sny
tylko dla grzecznych dzieci.
Na wejście w dojrzałości wiek
horyzont wybrał dale.
A mnie dał na fantazje lek
– codzienności reale.
Zwiedziłem mnóstwo pięknych miast;
poznałem wielu ludzi.
Potrzebę spadających gwiazd
pragmatyzm życia studził.
Gdym z nikczemnością walczyć chciał,
nieraz odniosłem rany.
Kiedym bliźniemu pomoc dał,
bywałem wyszydzany.
Miłość, nienawiść, dobro, zło
– przeciwstawne doznania
stanowią codzienności tło
już od dziejów zarania.
Dziś, kiedy starcem stałem się,
porzucam dawne cele,
lecz za horyzont zajrzeć chcę.
Co tam jest – wiem niewiele.
Bo cóż właściwie ma tam być?
Myśl zgłębia tajemnice,
czy mam tam monotonnie śnić,
czy też czymś się zachwycę.
Czy, gdy nad pułap wzlecę chmur,
przez firany obłoków
będę na świat ten patrzył z gór,
nasłuchując wyroków?
Zaśpiewam z aniołami wtór
rozleniwiony trochę?
Rogaty mnie przygarnie stwór?
Czy tylko mam być prochem?!
*** Horyzont – w Wielkim Słowniku Języka Polskiego: linia pozornego zetknięcia nieba z powierzchnią ziemi. Tu: linia, za którą jest pewna tajemniczość.
*** dale – liczba mnoga słowa dal, które oznacza przestrzeń, znajdującą się w dużej odległości.
*** reale – liczba mnoga słowa real, co znaczy rzeczywistość.
*** dziejów zaranie – prapoczątek ludzkości (patrz Kain i Abel).
*** wtór – słowo to oznacza wtórowanie, akompaniament lub drugi głos dopasowany do głównej melodii.