Kiedy na nas słońce pada,
płaczą deszcze listopada,
lub dla nas stroją się maje
Te voglio bene assaje!
Podziwiam Cię w każdej dobie.
A choć rzecz ta może Tobie
nie zawsze prawdą się zdaje
Te voglio bene assaje!
I gdy czas pomyślnie płynie,
i w szarej życia godzinie
świadomość otwiera raje:
Te voglio bene assaje!
Nawet jeśli moment wróży
nieuchronność groźnej burzy,
westchnienie w sercu powstaje:
Te voglio bene assaje!
Czy więc chwile masz radości,
czy w Twej duszy smutek gości
niechaj wśród myśli zostaje:
Te voglio bene assaje!
Te voglio bene assaje! – Tak bardzo cię kocham. To tytuł pieśni w języku neapolitańskim, skomponowanej w XIX w. i śpiewanej przez neapolitańskie gospodynie domowe już około 1839 r. Współcześnie pieśń tę wykonuje bardzo wielu sławnych śpiewaków.